(For English see below)
Mijn Pad van licht en donker
Ik ben Tanja, en ik ben op aarde gekomen om de liefde en het licht in onszelf te laten herinneren. Om de wonderen in ons bestaan werkelijkheid te laten worden. Om mensen te helpen terug te keren naar hun eigen lichtverbinding, dat onvoorwaardelijke stille veld van liefde en licht dat we allemaal in ons dragen.
Dit bewustZijn ontwaakte niet in één moment. Het was mijn ontdekkingsreis naar binnen toe. Een afpellen van lagen. Een thuiskomen. Een pad waar licht en donker elkaar steeds opnieuw ontmoeten.
Het begin: het moment dat ik niet begreep
Ik was als kind al ‘gevoelig’, ik was een dromerig meisje die in haar eigen wereldje zat. Me totaal niet bewust van de energieën die ik van anderen oppikte. De wereld was voor mij geen veilige plek waarin ik zorgeloos kon opgroeien.
Toen ik achttien was, lag ik in het ziekenhuis. Mijn lichaam was ziek, maar ín mij gebeurde iets wat ik niet kon plaatsen.
Ik voelde een pulserende beweging in mijn voorhoofd — wat ik nu herken als mijn derde oog. Het golfde, werd sterker, en soms leek het zich zelfs om mijn hele lichaam heen te bewegen.
Het was verwarrend. En toch… Er zat iets in dat ik herkende. Alsof een deel van mij wist wat dit was — maar mijn hoofd wilde begrijpen waarom ik het herkende. Dat antwoord had ik toen nog niet.
Maar dit moment opende iets in mij. Een deur die pas jaren later bewust zou worden.
Het ontvouwen: bewustwording van mijn lichtverbinding
Rond mijn twintigste werd ik me voor het eerst echt bewust van mijn eigen lichtverbinding. Ik begon te voelen dat ik niet alleen mijn lichaam ben, maar een veel ruimer bewustzijn. Ik kwam in contact met mijn zachte, liefdevolle team vanuit de lichtwereld — de energieën die mij al mijn hele leven bijstaan. Ik kon ze voelen, horen en weten. Ik noem ze mijn lichtmeesters.
Zij ondersteunden mij, droegen mij, stuurden me tekens wanneer ik dreigde te vallen, en brachten mij steeds opnieuw terug naar innerlijk diep vertrouwen, die meer en meer in mij werd geankerd.
Zij waren ook degenen die mij de boodschap gaven welke missie ik hier op aarde kwam brengen. Deze werd in 2016 verder in mij geankerd, toen ik ben geleid naar mijn thuisplek in Oisterwijk. Hier zal ik komen te wonen en een portaal van licht mogen neerzetten, om hier de mensen hun eigen lichtverbinding te laten herinneren. Ook mijn lichaam, in het bijzonder mijn ogen, zal dienen als een portaal van licht van waaruit mensen worden aangeraakt en zo in verbinding komen met hun eigen licht. Hierna veranderde mijn leven volledig. Ik kon niet langer om mijn roeping heen. Ik werd me nog bewuster van mijn bewustZijn en dat groeit tot op de dag van vandaag nog steeds door. Alles wordt luider. Helderder. Onmiskenbaar.
Het was geen idee, geen droom, geen wens, maar een stil en helder weten dat al levens in mij leefde.
Mijn Zielemissie.
Mijn licht dat spreekt: breng de mensen thuis.
Herinner hen aan wie ze Zijn.
Het pad door het donker
Vanaf dat moment werd alles intensiever. Ik mocht laag voor laag mijn eigen pijn, oude wonden en overtuigingen aankijken.
En terwijl dit innerlijke werk gebeurde, bracht het leven me in een diepe fase van loslaten:
Mijn huis.
Mijn werk.
Mijn inkomen.
Mijn zekerheden.
Alles viel weg.
Ik kwam terecht in een donker en zwaar stuk waarin ik soms niet wist of ik op aarde kon blijven. Het voelde alsof alles in mij aan het sterven was — en ik wist op dat moment daadwerkelijk niet of ik zou blijven of sterven.
Het ‘overlijden’ kreeg een andere betekenis (zie Taal van Tekens).
Dat ik zo diep ben gegaan, was een noodzakelijke doorgang. In die diepte werd alles wat niet werkelijk bij mij hoorde langzaam afgebroken, totdat alleen mijn pure innerlijke weten overbleef. Het enige wat ik nog kon — en wat ik móést — was trouw blijven aan dat stille, onverzettelijke weten in mij. Ik kon eenvoudigweg niet anders meer.
Doordat ik zelf door de donkerste lagen heen ben gegaan, kan ik de ander vasthouden vanuit mijn eigen diepte — zonder oordeel, zonder angst, zonder terugdeinzen.
Mijn diepte werd mijn draagkracht.
Mijn breken werd mijn openen.
Mijn donker werd mijn kompas.
En ergens daarin werd voelbaar: dit is het pad wat ik te gaan had.
Mijn grootste uitdaging lag in het me écht thuis gaan voelen op aarde.
Om mijn licht — dat ik altijd als vanzelfsprekend boven en binnen mij voelde — volledig te durven belichamen in dit fysieke leven. Niet alleen verbonden zijn met het licht van waar ik vandaan kom, maar het hier, in dit aardse veld, veilig laten worden in mijn lichaam, in mijn bestaan, in mijn dagelijkse werkelijkheid.
Want juist daarin voltrok zich mijn werkelijke omkeer: dat het licht niet alleen iets was waar ik me mee verbond, maar iets wat ik mocht Zijn — met alles wat ik ben, hier op aarde.
Mijn Missie.
Mijn taak hier op aarde is de mens terugbrengen naar zijn eigen lichtverbinding.
Hen laten herinneren dat ze oneindig veel meer zijn dan dit fysieke leven. En dat het licht dat zij dragen nooit verdwenen is — alleen vergeten.
Dit is niet iets wat ik bedenk, maar iets wat door mij heen leeft en zich blijft ontvouwen in alles wat ik doe.
De Taal van Licht.
De Taal van Tekens.
Vrijheid in Liefde.
Elk pad is Heilig.
Het is geen verzameling losse thema’s, maar één beweging die door mijn leven stroomt.
Het licht dat via mij wil spreken — naar wie het wil horen.
En dit is nog maar het begin. Mijn levensverhaal wordt inmiddels in woorden geschreven. In het schrijven krijgt mijn pad van licht en donker steeds meer vorm.
Tot die tijd blijf ik het licht in mij volgen, in zachtheid en vertrouwen, precies daar waar mijn pad zich verder ontvouwt.
Verbonden vanuit liefde,
Tanja de Vos 🌟
My path of light en darkness
I am Tanja, and I came to this earth to help us remember the love and light within ourselves. To allow the miracles of our existence to become real. To support people in returning to their own light connection — that unconditional, silent field of love and light we all carry within us.
This awareness did not awaken in a single moment. It has been a journey inward. A peeling away of layers. A coming home. A path where light and darkness meet again and again.
The beginning: the moment I did not understand
As a child, I was already sensitive — a dreamy girl living in her own world, not yet aware of the energies I was absorbing from others. The world did not feel like a safe place for me to grow up in ease.
When I was eighteen, I was in the hospital. My body was ill, but something was happening within me that I could not place.
I felt a pulsing movement in my forehead — what I now recognize as my third eye. It would ripple, grow stronger, and at times seemed to move through my entire body.
It was confusing. And yet… there was something in it that felt familiar. As if a part of me already knew what this was — while my mind was still trying to understand why I recognized it. I did not have that answer yet.
But this moment opened something in me. A door that would only become conscious years later.
The unfolding: becoming aware of my light connection
Around the age of twenty, I became truly aware of my own light connection for the first time. I started to feel that I am not only my body, but a much wider consciousness. I came into contact with my gentle, loving team from the light realm — the energies that have been with me my entire life. I could feel them, hear them, and know them. I call them my light masters.
They supported me, carried me, sent me signs when I was about to fall, and continually brought me back into a deeper inner trust that kept anchoring itself within me.
They were also the ones who showed me the mission I came here to live. This became more deeply anchored in 2016, when I was guided to my home place in Oisterwijk. I would come to live there and place a portal of light, to help people remember their own light connection. My body — especially my eyes — would serve as a portal of light through which people could be touched and reconnected with their own light. After that, my life changed completely. I could no longer turn away from my calling. I became even more aware of my awareness itself, and that continues to deepen to this day. Everything becomes louder. Clearer. Undeniable.
It was no idea, no dream, no wish,
but a still and clear knowing that had lived in me across many lifetimes.
My soul mission.
My light that speaks: bring people home.
Remind them who they are.
The path through darkness
From that moment, everything intensified. Layer by layer, I was invited to meet my own pain, old wounds, and beliefs.
And while this inner work unfolded, life brought me into a deep phase of letting go:
My home.
My work.
My income.
My securities.
Everything fell away.
I ended up in a dark and heavy place where at times I did not know if I could remain on this earth. It felt as if everything in me was dying — and in that moment, I truly did not know whether I would stay or die.
The “passing away” later took on a different meaning (see Language of Signs).
Going that deep was a necessary passage. In that depth, everything that did not truly belong to me was slowly stripped away, until only my pure inner knowing remained. The only thing I could still do — and had to do — was to stay true to that silent, unwavering knowing within me. I simply could not do otherwise anymore.
Because of having gone through the darkest layers myself, I can now hold others from within my own depth — without judgment, without fear, without pulling away.
My depth became my carrying strength.
My breaking became my opening.
My darkness became my compass.
And somewhere within that, it became clear: this is the path I was meant to walk.
My greatest challenge has been to truly feel at home on earth. To fully embody my light — which I have always felt so naturally above and within me — in this physical life.
Not only being connected to the light of where I come from, but allowing it here, in this earthly field, to become safe in my body, in my being, in my everyday reality.
Because it is exactly there that my real turning point took place: that light is not only something I connect to, but something I am — with all that I am, here on earth.
My Mission
My task here on earth is to bring people back to their own light connection.
To help them remember that they are infinitely more than this physical life.
And that the light they carry has never disappeared — only forgotten.
This is not something I make up, but something that lives through me and continues to unfold in everything I do.
The Language of Light.
The Language of Signs.
Freedom in Love.
Every Path is Sacred.
It is not a collection of separate themes, but one movement flowing through my life.
The light that wants to speak through me — to those who are ready to hear it.
And this is only the beginning. My life story is now being written in words. Through writing, my path of light and darkness continues to take shape.
Until then, I keep following the light within me, in softness and trust, exactly where my path continues to unfold.
Bounded in love,
Tanja de Vos 🌟