(For English see below)

Mijn reis van licht en donker

Ik ben Tanja. En ergens in mij is altijd het gevoel geweest dat ik hier op aarde niet ‘zomaar’ was. Het werd me later duidelijk dat ik mensen mag laten herinneren aan hun eigen licht en liefde, en hen mag laten voelen dat wonderen mogelijk zijn.

Dit ontstond niet in één moment. Eerst mocht ik mezelf dit gaan herinneren. Het was mijn ontdekkingsreis naar binnen toe. Stap voor stap liet ik oude lagen los. Wat ik al jong voelde, was dat een deel van mij zich hier op aarde nooit helemaal thuis voelde. Alsof er altijd een verlangen bleef naar ‘thuis’, naar een plek van rust, licht en herkenning die ik diep van binnen kende.

Het begin: het moment dat ik niet begreep

Ik was als kind al gevoelig. Een dromerig meisje dat veel in haar eigen wereld zat, zonder me bewust te zijn van de energieën die ik van anderen oppikte. De wereld voelde voor mij niet als een veilige plek om zorgeloos op te groeien.

Toen ik achttien was, lag ik in het ziekenhuis. Mijn lichaam was ziek, maar ín mij gebeurde iets wat ik niet kon plaatsen.

Ik voelde een pulserende beweging in mijn voorhoofd, die steeds sterker werd en zich uiteindelijk door mijn hele lichaam verspreidde.

Het was verwarrend. En toch… Er zat iets in dat ik herkende. Alsof een deel van mij wist wat dit was — terwijl ik het met mijn hoofd nog niet kon plaatsen. Dat antwoord had ik toen nog niet.

Maar dit moment opende iets in mij. Iets dat pas jaren later bewust werd.

Het ontvouwen: bewustwording van mijn lichtverbinding

Rond mijn twintigste werd ik me voor het eerst echt bewust van iets wat altijd al in mij aanwezig was geweest. Ik begon te voelen dat er meer in mij is dan alleen mijn fysieke lichaam, en dat ik verbonden ben met een ruimer bewustzijn.

In die periode ervoer ik een diepe vorm van begeleiding. Een zachte, liefdevolle aanwezigheid die mij hielp, mij droeg en mij steeds weer terugbracht naar vertrouwen in mezelf en het leven.

Ik noem ze mijn lichtmeesters — omdat dat voor mij de taal is geworden voor wat ik al mijn hele leven voel.

Zij ondersteunden mij en brachten mij steeds opnieuw terug naar vertrouwen in mezelf en in het leven. Soms voelde ik hen, soms hoorde ik hen, en vaak wist ik gewoon dat ze er waren. In de moeilijke periodes — en die waren er — gaf hun aanwezigheid mij het gevoel dat ik er niet alleen voor stond.

Zij lieten mij ook zien wat ik hier op aarde kwam brengen: mijn zielemissie.

In 2016 werd ik geleid naar Oisterwijk. Vanaf het moment dat ik daar uitreed en door een haag van bomen reed, gebeurde er iets in mij wat ik moeilijk onder woorden kan brengen. Er kwam een diepe ontroering op, die me onverwacht raakte. Ik brak in tranen uit. Dit gevoel werd nog sterker toen er links een kapelletje stond met de naam ”Maria in de bossen”.

In mij werd iets aangeraakt wat ik niet kon verklaren, maar wat wel heel herkenbaar voelde. Het voelde als thuis.

Dit gevoel werd nog sterker toen ik het kapelletje instapte. Er kwamen beelden in mij op die ik niet direct kon plaatsen — beelden die iets in mij openden en in beweging zetten.

Wat dit precies betekende kon ik op dat moment niet bevatten, maar het raakte iets fundamenteels in mij.

In die periode ontving ik steeds duidelijker ingevingen over wat ik hier mag neerzetten. Een plek waar mensen weer dichter bij zichzelf kunnen komen. Een plek van rust, bewustwording en herinnering.

Ook kreeg ik door dat mijn aanwezigheid, en vooral mijn ogen, daarin een rol zouden spelen. Dat er via die verbinding iets in mensen wordt aangeraakt waardoor ze weer dichter bij hun eigen licht kunnen komen.

Mijn leven begon in die tijd volledig te verschuiven. Ik kon niet langer om mijn roeping heen. Mijn bewustzijn bleef zich verder openen en verdiepen. Tot op de dag van vandaag groeit dat nog steeds door.

Vanaf dat moment wist ik dat ik niet meer terug kon naar mijn oude leven. Deze reis hoorde bij mij…

De reis door het donker

Alles werd dieper én intenser. Ik mocht laag voor laag mijn eigen pijn, oude wonden en overtuigingen aankijken.

En terwijl dit innerlijke werk gebeurde, bracht het leven me in een diepe fase van loslaten:

Mijn huis.
Mijn werk.
Mijn inkomen.
Mijn zekerheden.

Alles viel weg.
Wat daarna kwam bracht mij dieper in mezelf dan ik ooit had gekend.

Ik kwam terecht in een donker en zwaar stuk waarin ik soms niet wist of ik op aarde kon blijven. Het voelde alsof alles in mij aan het sterven was, en op dat moment wist ik niet of ik zou blijven of sterven.

Dat ik zo diep ben gegaan, was een noodzakelijke doorgang. In die diepte viel alles weg wat niet werkelijk bij mij hoorde. Het enige wat ik nog kon was trouw blijven aan dat stille, onverzettelijke weten in mij. Hoe spannend ook, ik kon eenvoudigweg niet anders meer.

Ik was nooit bang voor de pijn van een ander. Alleen moest ik leren om mezelf daarin niet meer kwijt te raken.

Mijn eigen weg door het donker heeft mij geleerd hoe ik naast iemand kan blijven staan, zonder te redden of mezelf te verliezen. De energie van de Windroos leeft diep in mij. Ik heb zelf moeten leren navigeren door donkerte en verlies, zonder het contact met mezelf kwijt te raken.

Mijn grootste uitdaging lag in het me echt thuis gaan voelen op aarde.

Om het licht dat ik altijd al voelde, ook echt hier te durven leven. In mijn lichaam. In mijn dagelijkse bestaan. Niet alleen verbonden met waar ik vandaan kom, maar juist hier op aarde aanwezig durven zijn.

Dáár zat voor mij de echte verandering. Dat het licht niet alleen iets was wat ik voelde, maar iets wat ik steeds meer mocht zijn — gewoon hier, in het leven zelf.

Mijn Zielemissie.

Wat ik hier op aarde kom brengen leeft diep in mij en heeft zich door mijn leven heen gevormd: het laten ervaren van de eigen lichtverbinding in mensen, het herinneren aan wie we ten diepste zijn, en het weten dat het licht nooit verdwenen is.

Alles wat ontstaat, komt voort uit wat ik zelf heb doorleefd, gevoeld en ontdekt.

Wat zich in mijn leven heeft ontvouwd krijgt vorm in wat ik noem: de taal van licht, de taal van tekens, vrijheid in liefde, het besef dat elk pad heilig is en de pilaar van licht.

En dit ontvouwt zich steeds verder…

Mijn levensverhaal wordt inmiddels in woorden geschreven. In het schrijven krijgt mijn pad van licht en donker steeds meer vorm.

Tot die tijd blijf ik het licht in mij volgen, in zachtheid en vertrouwen, precies daar waar mijn pad zich verder ontvouwt.

Vanuit liefde,
Tanja de Vos 🌟

My journey through light en darkness

I am Tanja. And somewhere within me there has always been a sense that I am not here on earth “just by chance.” Later in life, it became clear to me that I am here to help people remember their own light and love, and to let them feel that miracles are possible.

This did not arise in a single moment. First, I was invited to remember this within myself. It became my inner journey of discovery. Step by step, I began to shed old layers. Even as a young girl, I felt that part of me never truly felt at home on earth. As if there was always a longing for “home” — a place of peace, light, and recognition that I deeply knew within myself.

The beginning: the moment I did not understand

I was already sensitive as a child. A dreamy girl who spent a lot of time in her own inner world, unaware of the energies I absorbed from others. The world did not feel like a safe place to grow up in with ease and trust.

When I was eighteen, I was in hospital. My body was unwell, but something was happening within me that I could not understand.

I felt a pulsing movement in my forehead, which grew stronger and eventually spread throughout my entire body.

It was confusing. And yet… there was something in it that felt familiar. As if a part of me knew what this was — while my mind could not yet make sense of it. I did not have an answer then.

But this moment opened something within me. Something that would only become conscious years later.

The unfolding: becoming aware of my light connection

Around the age of twenty, I became aware for the first time of something that had always been present within me. I began to feel that I am more than just my physical body, and that I am connected to a wider consciousness.

During that time, I experienced a deep form of guidance. A gentle, loving presence that supported me, carried me, and continually brought me back to trust in myself and in life.

I call them my light masters — because this has become the language for what I have felt all my life.

They supported me and kept bringing me back to trust in myself and in life. Sometimes I could feel them, sometimes I could hear them, and often I simply knew they were there. In difficult periods — and there were many — their presence gave me the sense that I was not alone.

They also showed me what I came here on earth to bring: my soul mission.

In 2016, I was guided to Oisterwijk. From the moment I drove out of there and passed through a hedge of trees, something happened within me that is difficult to put into words. A deep emotion rose in me and unexpectedly overwhelmed me. I burst into tears. This feeling deepened even more when I saw a small chapel on the left called “Maria in the woods.”

Something in me was touched that I could not explain, yet felt deeply familiar. It felt like home.

This feeling became even stronger when I entered the chapel. Images arose within me that I could not immediately place — images that opened something in me and set something in motion.

At that moment, I could not yet understand what it meant, but it touched something fundamental within me.

During that period, I began receiving clearer inner guidance about what I am here to bring into the world: a place where people can come closer to themselves again. A place of peace, awareness, and remembrance.

I also came to understand that my presence — and especially my eyes — would play a role in this. That through this connection, something in people is touched, allowing them to reconnect with their own light.

My life began to shift completely in that time. I could no longer turn away from my calling. My awareness kept expanding and deepening. And even now, it continues to unfold.

From that moment on, I knew I could not return to my old life. This journey is part of me…

The journey through darkness

Everything deepened and became more intense. I was invited to face, layer by layer, my own pain, old wounds, and beliefs.

And while this inner work was unfolding, life brought me into a deep phase of letting go:

My home.
My work.
My income.
My sense of security.

Everything fell away.
What followed brought me deeper into myself than I had ever known.

I entered a dark and heavy period in which I sometimes did not know whether I could remain on this earth. It felt as if everything within me was dying, and in that moment I did not know whether I would stay or go.

Going that deep was a necessary passage. In that depth, everything fell away that did not truly belong to me. The only thing I could do was remain faithful to that quiet, unwavering knowing within me. No matter how intense it felt, I simply could not do otherwise anymore.

I was never afraid of other people’s pain. But I had to learn not to lose myself within it.

My own path through darkness has taught me how to stand beside someone without rescuing them or losing myself. The energy of the Windrose lives deeply within me. I had to learn how to navigate through darkness and loss without losing connection to myself.

My greatest challenge was to truly feel at home here on earth.

To dare to live the light I have always felt — here, in my body, in my daily life. Not only connected to where I come from, but fully present here on earth.

That was where the real transformation took place. That light was no longer only something I felt — it became something I was learning to be.

My Soul Mission

What I am here to bring into the world lives deeply within me and has taken shape through my life: to let people experience their own connection to light, to help them remember who they truly are, and to know that the light within them has never disappeared.

Everything that arises comes from what I have lived, felt, and discovered myself.

What has unfolded in my life takes shape in what I call: the language of light, the language of signs, freedom in love, the knowing that every path is sacred, and the pillar of light.

And this continues to unfold…

My life story is now being written in words. Through writing, my path of light and darkness takes ever more shape.

Until then, I keep following the light within me, in softness and trust, exactly where my path continues to unfold.

With love,
Tanja de Vos 🌟